به او كه قلبش به وسعت درياييست 

               كه قايق كوچك دل من درآن غرق شده 

    به او كه مرا از اين زمين خاكي به سرزمين نور و شعر و ترانه برد

    به او كه چشمهايم را به دنيايي پر از زيبايي باز كرد

                          به او بگوييد

                                 دوستش دارم

        به او كه صداي پايش را ميشنوم

       به او كه لحن كلامش را ميشناسم

        به او كه عمق نگاهش را ميفهمم

       به او كه گل هميشه بهار من است

       به او كه قشنگترين بهانه براي بودن من است بگوييد

          دوستش دارم    .  .  .