قدمهایش را سنگین تر از قبل برداشت

  انتهای حیاط   شاخه های خشکیده جمع شده بود  . قرار بود  یک روز سرد زمستانی مادر بزرگ انها را  بدون توجه به غرغر کردنهای همسایه ها بسوزاند یا به قول خودش الو کند.

 کمی جلوتر٬ نزدیک پله ها ی  ایوان  حوض بزرگ وترک خورده سلام  کرد.

او دستانش را بر سنگ حوض گذاشت ودر چشمهای حوض خیره نگاه کرد گویا در  حوض تصویر محبوبش را میدید بعد لب بر آب حوض گذاشت   و با صدای نامفهوم  با حوض گفتگو کرد نسیم به تکاپو افتاد وخلوت آنها را به هم زد .

او سر بلند کرد وگفت: نگاه کن دروسعت سینه اش ماه پیداست .

از پله ها بالا رفت اتاقهای قدیمی وخالی از هیاهوی گذشته آرام صدا زدند :

تو ؟!  اینجا !

او با همان نگاه ساده اش به خط خطیهای روی دیوا راتاق نگاه کرد به همان دستخطهای کودکانه که یادگار لحظات تنهای و گفتگو   با  در و دیوار  بود.

در را باز کرد . وسط اتاق کرسی چوبی با  لحافهای رنگی گرم گفتگو بودند  وکنار طاقچه رادیوی قدیمی نوای سوزناک گل پونه را آرام  زمزمه میکرد اما با دیدن او همه سکوت کردند

او نگاه کرد به هر طرف وبه هر گوشه بعد نا امید پرسید :

 مادربزرگ ؟!

پنجره  ی قدیمی  با شیشه های رنگی  در بالای اتاق تکیه  بر سنگ آبی فیروزه ای  داده بود کنارش

 پرده ی  مخمل قرمز چون لباسی چین دار  تا زمین پائین آمده بود.

 شمع کنار پنجره درسوز تنهای میسوخت .

ناگهان   نفس در سینه ی او حبس شد.  

شعله های لرزان شمع بر شیشه های رنگی   سایه انداخته بود گویا در پشت شیشه مادربزرگ نگاه میکرد

و مثل همیشه میگفت :

چرا اینقدر ازبین رفته ای ؟

نا خود آگاه جلو رفت اما جلوتر از او همان حرفهای رفت که هرگز کسی را برای گفتنشان پیدا نمیکرد

همان حرفهای متفاوت که شنیدنش  برای هم خون وهم خوی تو همیشه  دشوا ر است

او سر را بر زانوی سنگی مادربزرگ گذاشت همان لحظه پرده های مخمل قرمز دور ش چین خوردند

نگاه به  شیشه های رنگی کرد مادربزرگ نگاهش میکرد اشک سرازیر شد

تنها ی تنها بود .

مادربزرگ نگاهش میکرد واین بار وقت برای او داشت

حرفها بریده بریده  زمزمه میشد

از تنها ماندنش سوال میکرد ؟

از سماع پرسید ؟

از سوختن ؟

از جاودانه شدن عشق ؟

از رفتن؟

از آزاد شدن ؟

از پیوستن ؟

واز ماندن ؟

و...

اتاق کم کم تاریک شد .

شمع سوخته بود و جز ناله ی دم چیزی نداشت .

او چشمانش را بست  .

سکوت کرد .

اما گریستن را تا آخر طلب کرد .

وشاد بود که در این خلوت سکوت وتاریک نه گوشی برای شنیدن بود  ونه نگاهی برای دیدن واز همه خوبتر زانوهای مادربزرگ مانند سنگ بر زمین نشسته بودند ونگاه مهربان مادربزرگ پیوسته او را نگاه میکرد.

صبح شد .

هوا کاملا روشن شده بود

مادربزرگ رفته بود

بر  نگاه مادبزرگ غبار غم نشسته بود

زانوهای مادربزرگ ترک خورده بود

ولباس مخمل وچین دارش خیس شده بود

اما دل او روشن شده بود

سبک چون پروانه قدم به بیرون گذاشت به حوض سلام کرد وبا نسیم همراه شد

موقع رفتن همه ی شاخه های خشک را الو کرد وبه همسایه ها گفت :

افکار کهنه را باید سوزاند